Storythai

ช่วงชีวิตที่แสนสุข ยิ้มสดใส มีลมหายใจร่วมกันสิ่งที่เรารัก
แต่ทำไม ดวงดาว ท้องฟ้า และโชคชะตา ช่างใจร้าย
ที่กำหนดให้เราต้องอยู่ห่างกันแสนไกล ?







หลับให้สบายสักวันคงพบกัน
แมวเหมียว...สุดที่รัก







ณ เวลาตอนนี้ เราได้แต่ ทบทวน ทวงถาม นิ่งเฉย
ว่าเกิดอะไรขึ้นมาบ้างในชีวิตของเราช่วงชีวิตนี้
มันแสนสุข แสนเศร้า แสนเหงา แสนเย็นชา แสนว่างเปล่า
แล้วในที่สุดมันก็เป็นแค่ วันวาน ที่รอเพื่อจะเป็น วันใหม่
และจะไม่เลวร้ายอย่างที่ได้พบเจอในวันนี้ นั่นก็คือ วันที่ไม่มีเธอ


มันเร็วเกินไปหรือเปล่า ขอถาม ดาว v_v






*ฉันจะไม่หนีเธอไปไหนไกลๆอีกแล้ว
*ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเหงาเดียวดายเช่นนี้อีก
*ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอไม่ว่าจะเกิดเรื่องราวร้ายๆใดๆ
*และฉันจะอยู่เป็นคนของเธออย่างนี้ตลอดไป....
*แด่...ยูริจัง แมวเหมียวแสนน่ารัก








สักวันฉันจะไปอยู่กับเธอ แล้วเราจะต้องเจอกัน
promise!





^E-d-I-t^
12-10-07

ขอบคุณน้ำตา )
ในคืนนี้ก็เป็นคืนที่นอนไม่หลับ ใจก็ไม่อยากอ่านหนังสือ(อีเลว*)
เหอะๆ พึ่งเมาท์กะอเลนเสด เมาท์ยาวววววววว มากเรื่อง สบายๆ
ก็มีหลายเรื่องที่มันต้องคุยอ่านะ ใจจิงอยากคุยกะเพื่อนให้มันครบองค์
แต่ไม่เอาหรอกเกรงจัยพวกมัน แล้วก็คิดว่าเปิดเทอมคงได้คุยในทุกเรื่องที่อยาก











เดินทางมาก็แสนเหนื่อย บนถนนอันแสนว่างเปล่า
ไร้ซึ่งที่พักข้างทางเอาไว้พอคลายเหนื่อย
ไม่มีแม้บุคคลสัญจร ผ่านไปมา
ไม่มีแม้แหล่งน้ำเอาไว้หล่อเลี้ยงใจ
ไม่มีสิ่งใดๆพอที่จะทำให้ร่างกายรู้สึกดี
เพราะเราพบแต่บุคคลที่สัญจรผ่านแต่ไร้การทักทาย
พบเพียงแค่แหล่งน้ำแต่มันเปนเพียงภาพลวงตา
และพบแต่สิ่งใดๆที่จิตใจอันแสนโลภสมมติขึ้นมาเท่านั้น
เดินไปก็ท้อแท้ไป ไม่รู้เมื่อไหร่จะพบพานกับสิ่งที่เรียกได้ว่า
สุขอย่างแท้จริง









~*ในช่วงเวลาที่เคยเจ็บเคยหวังแล้วไม่เป็นดั่งหวังใจ เรียนรู้และก้าวไป*~

ถึงเธอหนึ่งคนนั้นที่ทำให้เราเหนื่อยกว่าการไปรักคนอื่น
เหนื่อยจนท้อและมีแต่คำถามว่า เราเหนื่อยเพราะอะไร
ก็ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างอ่านะ มันก็อบอุ่นดีอยู่หรอก
แต่การโดนหยามแบบไม่ค่อยจะแมนอ่ะ เราคงยอมต่อไปไม่ได้
เราไม่เคยเริ่มก่อนทุกเหตุการ์ ทุกกระบวนความ ทุกความรู้สึก
ที่เราพูดอ่ะเรามะได้โกดเธอหรอกนะ เราเริ่มโกดคนอีกคนแล้วล่ะนะ
เพราะที่เราได้รับรู้จากปากของเธอมันทำให้เรามั่นใจ
แต่อยู่ๆทำไมมันไม่ออกมาอย่างที่เราเคยเข้าใจก็ไม่รุว่ะ
เราดันโดนอีกรอบ(ซะงั้นเรย สราดด) เหอะๆ งงกะชีวิตเหลือเกิ๊น
เราควรทำไมวะ จะพูดกะเธอเลยตอนนี้มันก็ดูเสียฟอร์ม
เพราะเด๋วอีกคนก็หาว่าเราไปฟ้อง ไปออเซาะ ไปเสนอหน้า
แล้วถ้าแน่จิงทำไมเวลาเจอน่าเนี่ยทามเดินเร็ว ทามก้มหน้ามิทราบ
เด๋วซักวันเราคงจะต้องออกโรง ทามตัวถ่อยๆคืนซะแล้วล่ะนะ
อุตส่านิ่งเวลาเจอก็ทามเปนมองลมมองฟ้าไป มะได้ใส่ใจหรือมีอาการ
เพราะว่า "เราให้เกียรติเธอไง" และก็พยายามเชื่อมั่นในสิ่งที่พูดกะเราเอาไว้
แต่แล้ว...ความไว้ใจมันทามพิษว่ะ มันคือ "ยาพิษ"
คงต้องไปหาหมอ ล้างท้อง(ใจ) นอนโรงพยาบาล ซักพักจึงหายดี