zHĪN٭kØ
we living in the real world and im not a little girl!
BuT im a ReaL gIrL!
ก็ว่ากันไป....
มันไม่รู้จะอัพอารัยตามเคยแหละ
แต่มันไม่รู้จะทามอารัยไงทีนี้
เลยมานั่งอัพไดไปเรื่อยเปื่อย
แล้วต่อจากนี้ไป ไดอารี่ที่รัก ของเรา
คงจะไม่ได้มีความเศร้า ความรัก ซักเท่าไหร่แล้ว
เพราะอารัยๆมันได้ผันผ่าน
ทำให้เรารู้สึกโลกได้เป็นอย่างดี
(ในแบบของกู อ่านะ...)
มันเลยทำให้กูรู้สึกว่าชักจะเบื่อแล้ว
มันเกินไปยังงัยไม่รุ มันมากมาย
มันเยอะแยะ เลอะเทอะ สมอง
มันจึงคิดได้ว่า แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอ
สำหรับการที่เราจะให้ความสำคัญกับ ความรัก
และคิดได้อีกว่า
มันคงจะต้องเปนให้เปนเรื่องของ เวลา ซะแล้ว
เราคงcontrolมันไม่ได้ และค้นหามันไม่พบ
ถ้าหากเราทำมันด้วยตัวเอง
แต่ถ้าเราลองนิ่งเฉย ไม่เฝ้ารอ ไม่ค้นหา
ไม่ช้าไม่นานเกินรอหรอก มันคงปรากฏต่อสายตาเรา
ซึ่งความจิงของเรื่องนี้ก็คือ..
ระยะเวลามันเท่ากัน แต่ความรู้สึกต่างกัน
เพราะยิ่งเราเฝ้ารอเรายิ่งรู้สึกว่ามันนานแสนนาน
ยิ่งเราค้นหามันก็เหมือนกับว่าทำไมพระเจ้าไม่ส่งคนคนนั้นมาสักที
เรามักบ่นกับตัวเองเสมอเวลาเราจะให้ของสิ่งหนึ่งว่า
"พอหาแล้วก็ไม่เจอ พอเลิกมากลับมาให้เหนทุกที"
ความจริงของเรื่องที่กำลังบอกนี้ ก็เช่นเดวกัน
จงเฝ้ามอง เฝ้าคอย ด้วยใจที่สงบและเป็นสุข
อย่าให้ความสำคัญกับสิ่งที่มันยังมาไม่ถึง
แต่จงให้ความสำคัญกับสิ่งที่เป็นจิงและดำเนินอยู่กับเรา
เพราะเรายังอายุเท่านี้ อย่าให้ความรักมาเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่เกินควร
แต่หากเรามีความรักแท้จิง และยิ่งใหญ่
ก็คงรักษามันไว้ให้ดี อย่าเป็นคนโง่ที่ปล่อยให้มันหลุดมือไป
เพราะสุดท้าย คนที่จะเสียใจที่สุดก็คือ "ตัวเราเอง"
jumpin into happiness!
who did i missing?
อ่านหนังสือ
นอนฝันดี
กินไอติม
กินปิกโก
กอดแมวเหมียว
ฟังเพลง
ออนเอ็ม
เป็นคนที่ไม่เคยตื่น
พูดไม่รู้เรื่อง
blur blury gal..^^
-if its terminal?
-how do i smile?
-wait a minute!
ดูแลตัวเองให้ดีมั่งนะ*
ADD UPATE
ขอเพิ่มเติมเพราะเบื่อๆ (อีกแระ ตามสันดาร)
มะมีครัยมาเมนท์เท่าไหร่ มะได้โปรโมท
เพราะเพื่อนๆมัวแต่ขลุกอยู่กะการอ่านหนังสือ
ตอนนี้เราขลุกอยู่กับ.....เอ่อ.......อ่า......
การเล่น.....เอ็ม...และ...HI5...อยู่ 5555+
มะได้ทามตัวให้มันได้ดิบได้ดีกะเค้าเล้ยย
แย่จัง คิเกียจสุดตรีน หวังเข้าไปอันสูงๆน่ะ
มึงฝันเข้าไป แล้วไง ประมาทมั้ยตอนนี้
โหย ไม่แมนเลย แย่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
นั่งคิดอยู่นะว่า..ถ้าเกิดเราอยู่ที่กรุงคนเดว ตามลำพัง
โดดเดี่ยว วังเวง เหงาหงอย หัวใจแน่ๆเลย
T___________T กลัวว่ะ กูจะอยู่ได้ไงคงบันไลแน่
แล้วยิ่งถ้าเกิดเพื่อนๆมันไปได้ดิบได้ดีกันอยู่ขอนแก่นกันหมด
แล้วกูเสร่อไปเรียนกรุงคนเดว แล้วทำไงดีวะ
ถ้าเอ็นไม่ติดคงอยู่แถวๆกล้วยน้ำไทย ไม่ก็ไปศูนย์ลาวรังสิต ฮิฮิ
(แอบมีแผนอู้นะเมิง)
ก็ว่ากันไปอ่านะ ทำไงได้ คิดแล้วก็กลุ้มชีวิต
มันก็อีกไม่นานที่เราจะต้องแยกจากความผูกพันธ์ที่อบอุ่น
ของเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่เป็นที่รัก ของคน 3 คนที่รออยู่ที่บ้าน
ของสัตว์ตัวเล็กที่ชอบนอนคิเกียจอยู่ในห้องนอน
ที่เราต้องออกไปเผชิญในสิ่งที่มันกว้างใหญ่เหลือเกิน
ต้องอยู่ตัวคนเดียว กินข้าวเยนเพียงคนเดียว
แอบซึ้งนะกูเนี่ย จะรีบคิดไปถึงไหนว๊า สราดด
เราจะมีเพื่อนแบบนี้อีกมั้ยวะ หรือ เจอแต่ความจอมปลอม
เพื่อนที่ดีกว่านี้มีอีกม๊าย คงไม่มีอีกแล้วจิงๆ
งั้นก็...
ขอคนหนึ่งคนช่วยจูงมือ ไปสู่หนทางที่ปลอดภัย ฮุฮุ (แอบอยากอินเลิฟ^^)
พอแระ อัพไปก็ไร้บอย
__________________________________________________
KERO
KIIRO
ZHINKO
YURIKO
BUBUKO
*I love them*
__________________________________________________
*all of my real friends, i love u.
*all of my life, pls TC.
*when ive got far, ill always miz n luv u.
ต้องออกไปให้ไกลจากสิ่งที่เรารักมากมายในชีวิต
อยู่ห่างไกล แต่ยัง ใต้ฟ้าเดียวกัน
++รักตัวเองซะมั่ง
++คนอื่นผ่านมาก็ผ่านไป
++มีเรื่องหลายเรื่องเกิดขึ้นกับชีวิต
++เราต้องทนและรับมันให้ได้
++เพราะอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
++บับบาย
++เป็นห่วง
++เจิมๆ